خدا مرد

وقتي باران نباريد

وقتي که ستاره ها خاموش شدند

وقتي که بهار عطر شو از گلها گرفت

و وقتي دلها يخ بست

خدا مرد!

خدا مرد و آسمان تنهائ تنها شد

باد تخم تنهائي را به تمام دنيا پاشيد

خدا مرد وعشق هم با او مرد

شهر، شهر فراموشي شد

مهرباني از ياد آدمها رفت

خوبي از ياد آدمها رفت

و عشق فراموش شد

خدا مرد و زمين سنگيني مرگ خدا را هيچ وقت تحمل نکرد

زمين هم زمين مردگان شد

فرشته هاهر شب در سوگ خدا گريستند

اما زمين اشکهاي فرشتگان را هم سوزاند

خدا مرد

و ديگر هيچ فريادي شنيده نشد

صدا در گلو خفه شد

و حرفها در سکوت!

خدا مرد و

آسمان تنهاي تنها شد

و هيچ کس معناي ، من و تو ، را درک نکرد

خدا مرد

وهيچ وقت شقايق نرويد

و هيچ وقت ، هيچ کس نفهميد زندگي بدون شقايق يعني چي؟

خدا مرد و

آسمان تنها شد

زندگي خالي شد

عشق مرد،خدا مرد ،و شقايق